Geleefde processen

Menselijke emotionele diepteprocessen beginnen in de kern altijd met het overnemen van een (hoofd)trauma van één van de ouders-opvoeders, wat vooral wordt ingebrand tijdens de jaren dat men als kind vanaf kleins af aan opgroeit. Het is de wijze waarop de natuur haar yin & yang energieën overdraagt, bijna als een soort ‘celgeheugen’ via het menselijk DNA doorgegeven.
In mijn geval was dat, logischerwijze, mijn autoritaire, heersende, alles sturende, alles controlerende en ‘alles eronder houdende’ vader.
Omdat hij zijn opgelopen (onbewuste) trauma weer op mij als kind projecteerde, heb ik dat overgenomen.
Als kind, adolescent en later ook als volwassene ben je je daar grotendeels niet van bewust.
Feitelijk heeft hij die agressieve, controlerende, sturende, heersende, autoritaire figuur in mij geslagen. Dat zelf overigens totaal niet wetende. (Want zo gaat dat als een mens zich van dieper verborgen zaken op emotional level totaal niet bewust is, en daar ook vanuit datzelfde onbewustzijn zeer bang voor is)
Daar mijn moeder mij in al de agressie, geweld en onveiligheid, welke ik als kleine jongen over mij heen kreeg, en daar maar ‘gewoon’ mee te dealen had, nooit op enigerlei wijze heeft verdedigd, afgeschermd of in bescherming genomen, en daarmee nooit voor mij is opgekomen tegen de ‘agressor’, ben ik tijdens mijn leven in mijn relaties met vrouwen, die beschermende moeder, welke ik zelf nooit had gehad, gaan zoeken in de vrouwen waarmee ik heb geleefd. Ook dat allemaal weer grotendeels onbewust, zeker in het begin.

Wat er dan in de onderstroom van de psyche gebeurd kan men een soort van ‘negative cloning’ noemen. Wat betekent dat we later ‘als we groot zijn’ het gedrag van die ouder als het ware 1:1 gaan kopiëren in ons eigen leven. (Ongeacht het thema wat we overnemen, zowel zich extravert overcompenserend naar buiten ‘brullende’- als wel zich introvert-, stilletjes en heimelijk in onmacht van binnen verschuilende uitlevende)
Doorgaans doen we dat in onze relaties, welke vorm deze relaties dan ook hebben, waar vooral liefdesrelaties daar het meest van te verduren zullen krijgen.
Nu heb ik van nature (gelukkig) een veel zachter-, en ook beduidend meer open karakter dan mijn vader, (wat komt door een zachte met water ‘blussende’ ascendant in kreeft welke haaks op mijn zon in ram staat, en tevens mijn denken, op mercurius geplaatst in het verzachtende gevoelige waterteken vissen, wat allemaal middels de maan in de nuchtere realistische maagd een hele goede aarding geeft in mijn gevoelsbelevingen) waardoor in mijn leven die ‘controlerende figuur’ zich doorgaans veel minder hard en ‘leidend’ liet zien t.o.v. hoe ik het zelf vroeger als kind allemaal heb ervaren.
Maar, en je voelt ‘m natuurlijk al aankomen, het gaf onder alles wel degelijk mijn volledige schaduwkant vorm, en die was voor de partners welke ik zo in mijn leven heb gehad geen pretje, tot bij momenten daar in negatieve zin zelfs ver aan voorbij. (Altijd lullig dat dat er dan allemaal uitkomt bij de mensen waar je het meeste van houdt, waar EMDR therapie mij hier overigens zeer goed vanaf geholpen heeft) Want op de momenten dat ik zelf, ook weer volledig onbewust in mijn angsten, zwakte, onwetendheid, on-bewustzijn, gebrek aan eigenwaarde en onzekerheden schoot, kwam deze schaduwfiguur wel degelijk naar de oppervlakte, met als gevolg, ja daar is ‘tie, dat ik zelf in bepaalde situaties de boel wel degelijk ging lopen sturen, ‘bemoeieren’ en controleren tot in mijn machtsgreep houden, waardoor er toch een soort van variant van die ‘heerser’ welke ik ook in mijn vader terugzag naar de oppervlakte kwam. In mindere- of soms, (helaas) ook in meerdere mate, met alle nare gevolgen van dien. (De vrouwen welke tijdens mijn leven korter- of langer met mij hebben samengeleefd zullen dit beamen.)

Daar mijn moeder mij als kind nooit tegen mijn vader heeft beschermd, ging ik die bescherming, die ik als kind nooit gehad had, (totaal onbewust natuurlijk ook weer) zoeken in de vrouwen in mijn relaties. Wat ik eigenlijk, als ik het bottom-down analyseer als de psycholoog welke in mij woont, erop neerkomt dat een man in de vrouwen in zijn leven gaat zoeken naar de hand van zijn moeder welke hij vroeger als kind altijd zo gemist had. En dat creëert in de psyche een grote onbewuste afhankelijkheid, het allemaal ‘op eigen kracht’ niet aandurvende.

Dit hele proces gaf de enorm grote levensuitdaging aan van ‘op eigen benen moeten leren staan’, en daarmee volledig onafhankelijk te worden van anderen, wie dan ook. Op eigen kracht kunnen-, en durven leven dus. Heeft me bijna een halve eeuw van mijn leven gekost.
In de drie lange jaren waarin ik door het leven zelf helemaal ‘knockout’ geslagen was, heb ik dit proces, en alle bijbehorende ‘data’ dit keer echter volledig béwust, tot op de bodem van de pan uitgezocht en tot in de diepste dieptes uitgewerkt. Kostte wel wat momenten van ‘het echt even allemaal niet meer weten’, daar de verwarring innerlijk aanvankelijk steeds groter werd.

En dan kom je wel even ‘een paar dingetjes tegen’ kan ik je zeggen. Het geeft ook de exacte verklaring waarom ik als geboren astro-nummerologisch typje 33/6, die ‘typische laatbloeiers’, ook pas zo relatief laat in mijn leven die onafhankelijkheid heb weten kunnen te bereiken, daarmee ‘te meesteren’, en ook pas na die enorme doorbraak door dat vel van ‘niet weten’ en ‘niet kunnen’ en het onbewuste ‘mamma houd a.j.b. mijn handje vast’ ben heengegaan.

Op het moment echter, dat je door dat uiterst moeilijk te doorprikken celmembraan van levenstrauma heen bent gegaan, en dat kan je letterlijk heel zuiver in je donder voelen, vallen werkelijk alle, alle lasten van je af. Je wordt instant duizend kilo lichter. Alsof je eeuwig in een soort niemandsland zweefde, en dan opeens volledig landt, en thuiskomt, in je eigen paradijsje. In je eigen levensbestemming, dan ein-de-lijk, na al-die-jaren.
Heb het letterlijk zo ervaren. En dan gaat opeens ook alles ‘als de brandweer’. Enorme krachts-, euforie- en geluks-ervaringen overstromen dan je ziel. Na al die levens-bevrijdende inzichten. Enorm veel power en energie komt dan vrij. Pure, pure levensenergie van gelukzaligheid and bliss. Alsof je jezelf totaal gerevitaliseerd hebt, alsof je jezelf totaal opnieuw geboren hebt laten worden. Alsof je zonder raketten naar de maan kan vliegen en daar voorbij.
Beter laat dan nooit denk ik dan maar. En zo enorm veel dingen vallen dan ook op zijn plek. Het is dan bijna alsof je álle kwartjes, die je je hele leven in je onbewuste schatkistje had opgespaard, de sleutel van dat kistje nu gevonden hebbende, in één heerlijke vloeiende beweging als een enorm groot feest over jezelf uitstort, daarbij allerlei heerlijke vreugdekreetjes uitende, als een dolle door je kamertje dansende.
De fruitautomaat, met vier keer ‘bar’ op een rij, stopt dan even niet meer met muntjes laten kletteren, zoiets.

Hoewel mijn leven, mijn levensomstandigheden en mijn bijbehorende processen in relatieve zin loei- en loeizwaar waren, ben ik daar achteraf op terugkijkend toch wel degelijk enorm blij mee. Want ik weet nu dat het kán, die fruitautomaat laten uitbetalen, en al die kwartjes van wijsheid in al hun vrolijke gekletter in je handen mogen opvangen.
Op eigen benen staan, wat eigenlijk wil zeggen, helemaal ‘senang’ in je eigen wereld kunnen zijn, helemaal happy met jezelf, zonder anderen nodig te hebben in je eigen surrounding, is in mijn ervaring een van de mooiste en grootste cadeau’s welke het leven je maar kan geven. Je jezelf kan geven. Je moet daar echter wel wat voor doen. Zoals heel veel moed en ‘guts’ opbrengen, flink wat potjes janken, en loei-loei eerlijk zijn naar jezelf. Maar… dan heb je ook wat. Want uiteindelijk, weet je, eigenlijk voor het eerst in je leven, wie je werkelijk bent, wat er allemaal in je leeft, wat je enorme potentieel is, en wat je daarmee allemaal kán. Vanaf dat moment wil je ook niets anders meer dan dat enorme potentieel, wat al je hele leven lang sluimerend lag te wachten, gaan realiseren, en tot werkelijkheid omtoveren.

Het is in deze hele beweging ook zeer belangrijk te weten dat je in dat hele proces doorgaans partners aantrekt, die in dat wat jij heel erg moeilijk lijkt te vinden, heel erg goed zijn. Zo was ik vaak, zowel bewust, als ook onbewust, jaloers op de vrouwen in mijn leven die het altijd zo heerlijk vonden lekker op zichzelf te zijn, of lekker in hun eentje op vakantie te gaan en het dan heel fijn te hebben.
Zo heb ik in mijn leven in mijn eentje reizen gemaakt van soms wel twee- of drie maanden aaneen, op andere continenten met talen die ik niet sprak, maar was daarbij altijd, diep onder alles, helemaal niet blij en helemaal niet gelukkig. Dat is nu wel even anders ;-)

Omgekeerd werkt het natuurlijk ook zo. De vrouwen die heel goed konden wat ik niet zo goed kon, waren zelf weer minder goed in dat wat ik weer heel goed kon; mijzelf in woorden uitdrukken en mijn diepste innerlijke gevoelens daarmee vormgeven. Opkomen voor mijzelf, en mij niet met een kluitje het riet in laten sturen, of voor andermans karretjes laten spannen.

Uiteindelijk bleek het mijn levensopdracht te zijn, de onechte, vanuit onderdrukking, controle en machtsoverheersing gecreëerde, opgelegde autoriteit van mijn vader, te transformeren naar een volledig natuurlijke, vrije, echte, niet-dwingende, als vanzelf door anderen erkende en gerespecteerde ‘autoriteit’. Waarbij je de woorden ‘autoriteit’ van mij zonder enige verheffing mag lezen c.q. interpreteren als: ‘iemand die gewoon helemaal zichzelf kan zijn’, onder welke omstandigheden dan ook. Daarbij wel aantekenende, in alle bescheidenheid, dat een mens nooit ‘klaar’ is en de weg van leren en wijzer worden tijdens het leven van een mens zijn, nooit stopt…
En dat is maar goed ook, want dat houdt het leven wel zo leuk en spannend, vind je niet?