Eigen- aardigheden

Het leuke van mens-zijn is dat we allemaal anders zijn.
Zo hebben we ook allemaal ‘onze eigen dingetjes’.
Iets wat ik persoonlijk erg leuk vind aan het als mens weer onderdeel van de mensheid mogen uitmaken.
Een van mijn, ja hoe zal ik het noemen, zeg maar ‘tikjes’, is dat ik iets wat nog niet zo heel erg mooi is, zo mooi mogelijk wil maken als het maar zijn kan. Waarbij ik vooraf in een nanoseconde kan zien ‘wat er aan schoonheidspotentieel in zit’.
En ik doe dat met van-alles. Wil alles als het ware ‘Feng-Shui’ maken. In balans brengen, in harmonie brengen, symmetrisch maken, ‘rechthangen’, tot leven brengen, kleur geven, tot volle bloei laten komen. Ik noem dat ook wel ‘sexy maken’. Of het nu om een tuininrichting gaat, of een woonkamer, een auto, een motor, een bedrijfsruimte, een buddha-beeld, of whatever je maar kan bedenken, you name it, het geeft mij vreugde iets ‘op te leuken’ en te ‘pimpen’. Kan er werkelijk niks aan doen, is echt een hele grappige eigenschap. Het ‘in a blink of an eye’ zien van ‘de gulden snede’. ‘Bringing the holy Fibonacci secret out’
Zulke positieve ‘tikjes’ bij mensen noem ik eigen- aardigheden. Ze maken het leven leuk. Het geeft een persoonlijkheid kleur en diepte, sjeu, joie-de-vivre, and I love it.

Ik doe dat echter ook bij mensen, want kan het ook daar niet uitzetten.
En dat is maar goed ook, want op de een of andere manier ligt in deze tik de diepste essentie van mijn wezen besloten.
Daarom doe ik ook het werk wat ik doe. Zien wat ‘er niet bij hoort’, zien wat weg kan, wat overbodig is, wat dingen tegenhoudt en belemmert, en vooral ook zien wat daaronder allemaal aan moois verborgen ligt.
De puurheid en schoonheid in die andere mens. Ook jouw puurheid, en jouw schoonheid.
Ik draag zelfs de visie dat het hele mensenleven daarover gaat. Al die rommel, dust, rubish and debris van je afvegen. Polishing yourself to shine. Van jezelf een stralende zon maken, die het hele leven in licht, geur, kleur en verrukking zet.

Ik deed dat als kind al. Van gevonden dode vogels prepareerde ik als een jonge bioloog-wetenschapper de vleugels. Zelfs als ze niet meer leefden wist ik de essentie van hun spirit nog te vangen, mooier te maken, iets speciaals mee te geven, als het ware voor eeuwig door te laten leven.
En ik vond ook echt hele bijzondere vogels. Een waterral (een zomer- water- trekvogel) net in de sneeuw gestorven in de winter. Zulke dingen. Had zachtboard-panelen vol op mijn kamer, met op de oude typemachine van mijn vader getypte latijnse namen eronder geplaatst, met een kopspeldje in het board geprikt. Heb die hele verzameling later aan de biologie-afdeling van het Goois Lyceum in Bussum geschonken. (Waar ik op de middelbare school zat.) Wellicht staat deze daar nu nog steeds in de vitrines, who knows. Pass it on.

De essentie van mijn werk, is het schone in de mens naar boven te brengen, zichtbaar te maken, in de realiteit te krijgen. Zodat deze schoonheid weer anderen mag gaan inspireren diezelfde schoonheid in zichzelf naar buiten te brengen. Lekker elkaar schoonpoetsen en mooier maken. In mijn ogen is dat niet alleen intelligenter en vreedzamer, maar vooral ook veel leuker en veel meer voldoening gevende dan al dat moddersmijten naar elkaar. Want het enige wat we daarmee doen, is zorgen dat we elkaar onder al die lagen modder niet meer kunnen zien, en al helemaal niet meer, al dat moois wat het goddelijke toch écht in ons allemaal heeft ingelegd, als een smaragden edelsteen in de mooiste ring die jij maar kan bedenken.

De wereld heeft die ‘touch’ in mijn ogen ook hard nodig. Want dat is wat het is, a touch of love, a touch of gentleness, elkaar raken en aanraken met de liefdevolle menselijk-verzorgende handen van het goddelijke.
Datzelfde goddelijke wat ons maakte. Volgens mij kunnen we allemaal toveren, als we het maar willen zien, en als we maar de moed durven opbrengen onder alles werkelijk onszelf te zijn.

Daarbij wetende, dat we dat eigenlijk allemaal in ons dragen, en onder alles, allemaal wel zo’n ‘de wereld een beetje mooier maken’ tik in ons dragen. De kern van mijn werk is dat gevoel, dat vermogen alles te laten schitteren, wat het ook is, in mensen naar boven te brengen.

Eén van de mooiste (materieële) ‘oppoets-projecten’ in mijn leven was wel de aankoop van een hele oude Landrover Defender 110. Echt zo’n ‘filmauto’ die je vaak tegenkomt in ‘The raiders of the lost ark’ films, of bijv. ‘The Natural’ van Robert Redford. Trof deze aan bij een specialist helemaal in Harlingen, net geïmporteerd uit Schotland, een exemplaar van dertig jaar oud, al die jaren gebruikt door een schaapsherder om door zijn heuvelachtige landerijen te kunnen crossen. Helemaal gestript (wel met hulp hoor), moderne, aan huidige mileu-eisen voldoende motor erin, compleet nieuwe inrichting, helemaal bekleed. Laten spuiten op een scheepswerf met twee componenten lak in classic ‘Conniston green’, hippe sexy velgjes eronder, en allerlei ander ‘pimpwerk’. Vind ik gewoon leuk. Toen ‘ie af was slechts twee jaar van kunnen genieten. Heb hem (noodgedwongen) moeten verkopen. Maar die nieuwe eigenaar was er natuurlijk wel helemaal verguld mee. Schoonheid is om door te geven.

Hoewel ik er nu geen in mijn bezit heb, houd ik als avontuurlijk rammen-meneertje ook van mooie motoren. ‘Classics’ zoals we dat met enige nostalgie noemen. Daar heb ik dan natuurlijk weer hetzelfde mee gedaan. De motor die ik mijzelf cadeau had gedaan, net na het behalen van mijn motorrijbewijs, moest er natuurlijk ook weer aan geloven. Die moest weer helemaal ‘Easy rider’ worden, naar de gelijknamige film. Veel leer met klinknagels enzo, sierstreepjes op de tank, en een stuur van anderhalve meter breed met slierten aan de handvatten. Yeah baby, get that motor running ;-) Oftewel: Laat je hartje kloppen!

Veel jaren later heb ik weer een Triumph ‘Bonneville’ gekocht, zo’n klassieke two-tone waar nog dat gevoel en spirit van de berucht/befaamde sneldheidsraces op de Bonneville zoutvlakte in de States in zat.
Had ik er één gekocht (tweedehandsje hoor) zag ik twee weken later een nog veel mooiere op Marktplaats voorbijkomen met beduidend minder kilometers, maar met minder accessoires dan die ik net eerder had gekocht. Tja, (en daar moet je echt Paul voor heten hoor) dan koop je die tweede er toch nog gewoon even bij. Wat ik ook deed. Voegde het beste en mooiste van beiden samen tot één nieuwe, en verkocht dat wat ik overhad, in een iets gestripte versie zeg maar, vrolijk door. Met winst ook nog, kan je nagaan. Had daar echt lol aan.

Ja, dat zijn zo een paar eigen- aardigheden van Paulus de al vogelende, bergbeklimmende, easy riding en Alladin’s toverlamp poetsende boskabouter. Heb er zelfs nog meer, teveel om hier allemaal te noemen.
Jij hebt ze ook vast, maar dan op jouw manier.
Koester die eigen- aardigheden in je, want ze zijn niet alleen ‘een beetje vreemd maar wel lekker’, zoals ik dat met een knipoog graag mag noemen, maar vooral ook, écht heel erg aardig.
En is het juist niet dát wat we een beetje meer in elkaar mogen doen vonken, dat aardige, dat liefdevolle, en dat soms zo uniek-menselijk-grappige?
Ik hoop dat dit stukje je in die zin dan ook een beetje mag inspireren dit vooral meer in jezelf vrij te gaan maken. Want dan word jij gegarandeerd absoluut nóg leuker dan je al bent, en de wereld daarmee… weer een stukje mooier.
En is het niet die beweging, eigenlijk de allermooiste beweging van allemaal, die we met z’n allen onder alle rare trucs en grappen binnen het hele menselijke bestaan kunnen maken? En is het ook niet daarom dat we allen de beroemde zin ‘Make the world a better place’ herkennen als een regendruppel op je tong?
Ik dacht het wel.
Dus wat houdt je tegen? Go for it!